Model rozpadu czasowego to ilościowa metoda stosowana w marketingu, której celem jest przypisywanie wartości lub wagi różnym punktom styku klienta z marką (touchpoints) w sposób malejący wraz z upływem czasu od ich wystąpienia do momentu konwersji lub innego pożądanego działania. Jego głównym założeniem jest, że interakcje, które miały miejsce bliżej momentu konwersji (np. zakupu, rejestracji, pobrania), są bardziej wpływowe i tym samym powinny otrzymać większy udział w sukcesie niż te, które nastąpiły dużo wcześniej.
Model ten odzwierciedla naturalne zjawisko zmniejszania się wpływu wcześniejszych bodźców marketingowych na decyzję zakupową w miarę upływu czasu. Zazwyczaj opiera się na funkcji wykładniczej lub liniowej, gdzie każdy wcześniejszy punkt styku otrzymuje stopniowo mniejszą wagę. Jest kluczowy w analizie atrybucji marketingowej, pomagając marketerom lepiej zrozumieć, które działania są najbardziej efektywne na ostatnich etapach ścieżki zakupowej klienta, a także w optymalizacji budżetów reklamowych poprzez alokację środków do kanałów wykazujących największy wpływ w kluczowych momentach decyzyjnych.
Praktyczny przykład zastosowania modelu można zaobserwować na ścieżce zakupowej klienta trwającej trzy tygodnie. W pierwszym tygodniu klient zobaczył reklamę banerową (Punkt A), w drugim kliknął w organiczny wynik wyszukiwania (Punkt B), a w trzecim otrzymał newsletter (Punkt C) i kliknął w płatną reklamę w wyszukiwarce (Punkt D), co ostatecznie doprowadziło do zakupu.
Stosując model rozpadu czasowego, ostatni punkt styku (Punkt D) otrzyma największą wagę w atrybucji konwersji, np. 40%. Przedostatni (Punkt C) otrzyma nieco mniejszą, np. 30%. Punkt B otrzyma jeszcze mniejszą wagę, wynoszącą np. 20%, a najwcześniejszy Punkt A otrzyma najmniejszą wartość, np. 10%. Łączna suma wag wszystkich punktów wynosi 100%.
W ten sposób model ten pokazuje, że choć wszystkie punkty styku miały swój udział w doprowadzeniu do zakupu, te, które były bliżej momentu konwersji, miały na nią największy, bezpośredni wpływ. Marketer może dzięki temu zoptymalizować budżety, np. inwestując więcej w kampanie PPC oraz e-mail marketing, jednocześnie nie ignorując roli content marketingu i brandingu w budowaniu świadomości na wczesnych etapach.
Do synonimów oraz powiązanych terminów należą: Model atrybucji z rozpadem czasowym (Time Decay Attribution Model), Model atrybucji malejącego wpływu (Diminishing Returns Attribution Model), Atrybucja marketingowa (Marketing Attribution), Ścieżka klienta (Customer Journey), Funkcja rozpadu (Decay Function), Waga atrybucyjna (Attribution Weight) oraz modele porównawcze, takie jak Ostatnie kliknięcie (Last-Click) i Pierwsze kliknięcie (First-Click).